Μια μάνα-να καλή μάνα και μια αντρειωμένη μάνα
ν απού ’χει του-νου-ς εννιά ν υγιοί
ν απού ’χει του-νου-ς εννιά ν υγιοί τα δώδικα ξαδέρφια 
ν απού ’χει και-νε την Αρετή
ν απού ’χει και-νε την Αρετή την πολακανακάρα 
την Αρετή-νε την προξενούν
την Αρετή-νε την προξενούν πολύ μακριά στα ξένα 
κι η μάνα δεν-νι την έδωνε
κι η μάνα δεν-νι την έδωνε πολύ μακριά στα ξένα
κι ι Κωνσταντά-να-ς τ’ν ανάγκαζι
κι ι Κωνσταντά-να-ς τ’ν ανάγκαζι κι ι Μικροκωσταντίνος.
Δώσ’ τ’να μάνη-νι μ’ την Αρετή
δώσ’ τ’να μάνη-νι μ’ την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα
’ντα τ’ν αραθ’μη-νι-σ’ς την Αρετή  
’ντα τ’ν αραθ’μη-νι-σ’ς την Αρετή θα πάνω να σι τ’ φέρω
πέντι φορέ-νε-ς το καλοκαίρ’
πέντι φορέ-νε-ς το καλοκαίρ’ κι έξι το χειμώνα
δώστ’ ’να μάνη μ’ την Αρετή.

Μια μάνα καλή μάνα και μια αντρειωμένη μάνα
ν απού ’χει τους εννιά ν υγιοί τα δώδικα ξαδέρφια 
ν απού ’χει και την Αρετή την πολακανακάρα 
την Αρετή την προξενούν πολύ μακριά στα ξένα 
κι η μάνα μ’ δεν την έδωνε πολύ μακριά στα ξένα
κι ι Κωνσταντάς τ’ν ανάγκαζι κι ι Μικροκωσταντίνος.
Δώσ’ τ’να μάνη μ’ την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα
’ντα τ’ν αραθ’μησ’ς την Αρετή θα πάνω να σι τ’ φέρω
πέντι φορές το καλοκαίρ’ κι έξι το χειμώνα
δώστ’ ’να  μάνη μ’ την Αρετή.