«Μαρ’ Βαγγέλω μ’ έμορφη 
τι στολίστ’κες κι άλλαξες
μήνα στη χαρά θα πας
μήνα στ’ αρραβωνιάσματα.
Κι ουδέ στη χαρά θα πάω
κι ουδέ στα αρραβωνιάσματα
πέρα με ν ήλιο θα περάσ’
πέρα μεριά ’πό τα νερά
σ’ εκείν’ τα δέντρα τα πυκνά
τα πυκνά τα φουντωτά 
το παιδί κούνια θα το κάν’
άντα φυσάει ι άνεμος
να κουνάει το πιδί
άντα πέφτει η δροσιά
να κολυμπάει το πιδί».