«...είδα καλή μ’ παντρεύονταν κι άλλον καλόν πως παίρνει
και μένα με ξαπάργιασε σαν καλαμιά στον κάμπο
το γλήγορον το σέλωνα στη μέσ’ στο σταυροδρόμι
όσον να πω πολλά τα έτ’ διαβαίν’ σαράντα ράχες
κι όσο να μ’ πουν ώρα καλή διαβαίν’ κι άλλες σαράντα
στη στράτα για που πάαινα στο δρόμο που πααίνω
τη μια γριά ν που σταύρωσα στέκομαι τη ρωτάω.
Για πες μου γριά γερόντισσα θέλου γω για να μάθω
ποιανούς χαρίτσα γένιται.
Και ’δέ ξενός και ’δέ δικός τού γιου μου του χαμένου.
Και πες γριά γερόντισσα στα στέφανα προφταίνω.
Κι αν δε προφτάσεις στα στέφανα στο δώρο θα προφτάσεις.
Και μια δίνει το άλογό τ’ στο δώρο και προφταίνει.
Ολ’νούς μαντίλια τ’ς δώριζαν ολ’νούς μαντίλια τ’ς δωρίζουν
τον ξένον τον ξενούτσικον εννιά πηχιώ μαντίλι
όλοι παράδες δώριζαν...».