Τι έχεις Πουλυξένη μου κι μέρα νύχτα κλαις
κι μένα τη μανούλα σου γιατί δε με το λες.
Τι να σε πω μανούλα μου τι να σε δι’γηθώ
δεν ξέρεις απ’ αγάπη κι από κρυφό καημό.
Πες μου το Πολυξένη μ’ τον ποιόναν αγαπάς
εγώ θα σε τον δώσου με όλη την καρδιά. 
Μανά μου δεν είν’ ξένους δεν είναι μακρινός
μόν’ είναι ο Γιωργάκης ο πρώτος ανιψός σ’.
Καλύτερα κόρη μου νεκρή να σε ιδώ
παρά γαμπρό να κάνω τον πρώτο μ’ ανιψιό.
Μπαίνει μες μπαίνει μες στην κάμαρά της
και βαρό- και βαροκλειδώνιται
ε και παίρνει το φαρμάκι ε και φαρμακώνεται
γύρω γύρω στο κρεββάτι κάθονται εφτά γιατροί
ένας ’πό τον άλλον λέει πως δεν έχει πια ζωή.
Φέρτι μου φέρτι μου τον εραστή μου
δυο λογά- δυο λογάκια να τον πω
δυο λογά- δυο λογάκια της αγάπης να τον αποχωριστώ.
Εραστή μου κι αν πεθάνω μη με θάψεις μακριά
θάψε με μες στην αυλή σου να μου έχεις συντροφιά
άσπρη μα- άσπρη μαύρη μη διαλέξεις 
τ’ όνομά μ’ όνομά μου για να βρεις
τ’ όνομά μου Πολυξένη για να μη με λησμονείς.

Τι έχεις Πουλυξένη μου κι μέρα νύχτα κλαις
κι μένα τη μανούλα σου γιατί δε με το λες.
Τι να σε πω μανούλα μου τι να σε δι’γηθώ
δεν ξέρεις απ’ αγάπη κι από κρυφό καημό.
Πες μου το Πολυξένη μ’ τον ποιόναν αγαπάς
εγώ θα σε τον δώσου με όλη την καρδιά. 
Μανά μου δεν είν’ ξένους δεν είναι μακρινός
μόν’ είναι ο Γιωργάκης ο πρώτος ανιψός σ’.
Καλύτερα κόρη μου νεκρή να σε ιδώ
παρά γαμπρό να κάνω τον πρώτο μ’ ανιψιό.
Μπαίνει μες στην κάμαρά της και βαροκλειδώνιται
και παίρνει το φαρμάκι και φαρμακώνεται
γύρω γύρω στο κρεββάτι κάθονται εφτά γιατροί
ένας ’πό τον άλλον λέει πως δεν έχει πια ζωή.
Φέρτι μου τον εραστή μου δυο λογάκια να τον πω
δυο λογάκια της αγάπης να τον αποχωριστώ.
Εραστή μου κι αν πεθάνω μη με θάψεις μακριά
θάψε με μες στην αυλή σου να μου έχεις συντροφιά
άσπρη μαύρη μη διαλέξεις όνομά μου για να βρεις
τ’ όνομά μου Πολυξένη για να μη με λησμονείς.