Φιγγαράκι ήταν τότες καλοκαιρινή βραδιά 
που καθόμασταν τα δυο μας του πλατά- του πλατάνου τη σκιά.
Αναχωρώ και γεια σ’ αφήνω γλυκυτάτο μου πουλί 
πώς θα ζω χωρίς εσένα αχ Θιε μ’ αχ Θιε μ’ υπομονή.
Εκατό φορές το είπα να μην είχα γεννηθεί 
και στην ιδική σ’ αγάπη να μην εί- να μην είχα μπερδευτεί. 

Φιγγαράκι ήταν τότες καλοκαιρινή βραδιά 
που καθόμασταν τα δυο μας του πλατάνου τη σκιά.
Αναχωρώ και γεια σ’ αφήνω γλυκυτάτο μου πουλί 
πώς θα ζω χωρίς εσένα αχ Θιε μ’ υπομονή.
Εκατό φορές το είπα να μην είχα γεννηθεί 
και στην ιδική σ’ αγάπη να μην είχα μπερδευτεί.