Δυο ’δέρφια είχαν μια ’δερφή 
δυο ’δέρφια είχαν μια ’δερφή στον κόσμο ξακουσμένη, για 
                                                στον κόσμο ξακουσμένη, για
τη ζήλευε η γειτονιά 
τη ζήλευε η γειτονιά τη φθόναε η χώρα, για 
                                  τη φθόναε η χώρα, για
τη ζήλεψε κι ο Χάροντας 
τη ζήλεψε κι ο Χάροντας και θέλει για να την πάρει 
                                         και θέλει για να την πάρει.
Άνοιξε κόρη για να μπω 
άνοιξε κόρη για να μπω ’τοιμάσου για να σε πάρω
                                       ’τοιμάσου για να σε πάρω
εγώ είμαι γιος της μαύρη γης 
εγώ είμαι γιος της μαύρη γης της ραχλιασμένης πέτρας, για
                                                της ραχλιασμένης πέτρας, για.
Άσε με Χάρε μ’ άσε με 
άσε με Χάρε μ’ άσε με σήμερα μη με πάρεις, για 
                                      σήμερα μη με πάρεις, για
ταχιά Σαββάτο να λουστώ 
ταχιά Σαββάτο να λουστώ την Κυριακή ν’ αλλάξω, για 
                                           την Κυριακή ν’ αλλάξω, για
και τη Δευτέρα το πρωί 
και τη Δευτέρα το πρωί έρχομαι μοναχή μου, για 
                                       έρχομαι μοναχή μου, για.
Απ’ τα μαλλιά την άρπαξε 
απ’ τα μαλλιά την άρπαξε πάν’ στ’ άλογο την έριξε                                            
πάν’ στ’ άλογο την έριξε κι η κόρη κλαίει και σκούζει 
                                         κι η κόρη κλαίει και σκούζει. 
Να κι τ’ αδέρφια τ’ς πρόφτασαν 
να κι τ’ αδέρφια τ’ς πρόφτασαν ψηλά  ’π’ τα κορφοβούνια, για 
                                                    ψηλά  ’π’ τα κορφοβούνια, για
τον Χάροντα κυνήγησαν 
τον Χάροντα κυνήγησαν και γλίτωσαν την κόρη, για 
                                         και γλίτωσαν την κόρη, για.

Δυο ’δέρφια είχαν μια ’δερφή στον κόσμο ξακουσμένη 
τη ζήλευε η γειτονιά τη φθόναε η χώρα 
τη ζήλεψε κι ο Χάροντας και θέλει για να την πάρει.
Άνοιξε κόρη για να μπω ’τοιμάσου για να σε πάρω
εγώ είμαι γιος της μαύρη γης της ραχλιασμένης πέτρας.
Άσε με Χάρε μ’ άσε με σήμερα μη με πάρεις 
ταχιά Σαββάτο να λουστώ την Κυριακή ν’ αλλάξω 
και τη Δευτέρα το πρωί έρχομαι μοναχή μου. 
Απ’ τα μαλλιά την άρπαξε πάν’ στ’ άλογο την έριξε                                            
κι η κόρη κλαίει και σκούζει. 
Nα κι τ’ αδέρφια τ’ς πρόφτασαν ψηλά  ’π’ τα κορφοβούνια 
τον Χάροντα κυνήγησαν και γλίτωσαν την κόρη.