Δώδεκα χρονώ κορίτσι χήρα πάει στη μάνα της
με στεφάνια στην ποδιά της έκλαιγε τον άντρα της
με στεφάνια στην ποδιά της έκλαιγε τον άντρα της.
Σώπα κόρη μ’ και μην κλαίεις και μην το πικραίνεσαι
είσι νέα και ωραία και ξαναπαντρεύεσαι. 
Διες τη μάνα μ’ διες τη σκύλα μ’ που μου λέει να παντρευτώ
δεν μου λέει να καλογ’ρέψω και στα μαύρα να ντυθώ. 
Άσπρη μ’ γούρνα μαρμαρένια πώς βαστάς κρύο νερό
έτσ’ βαστώ κι εγώ καημένη της αγάπης τον καημό.

Δώδεκα χρονώ κορίτσι χήρα πάει στη μάνα της
με στεφάνια στην ποδιά της έκλαιγε τον άντρα της.
Σώπα κόρη μ’ και μην κλαίεις και μην το πικραίνεσαι
είσι νέα και ωραία και ξαναπαντρεύεσαι. 
Διες τη μάνα μ’ διες τη σκύλα μ’ που μου λέει να παντρευτώ
δεν μου λέει να καλογ’ρέψω και στα μαύρα να ντυθώ. 
Άσπρη μ’ γούρνα μαρμαρένια πώς βαστάς κρύο νερό
έτσ’ βαστώ κι εγώ  καημένη της αγάπης τον καημό.