Τ’ Αγίου Κωσταντίνου τη φετινή χρουνιά
διαταγή μάς ήρθι, μανούλα μου, απ’ τον Κιμάλ πασά.
Να πάρει το στρατόν μας να πά’ να πολεμά
και τζιπχανέ μάς δίνει, μανούλα μου, παλάσκες μάς φοράν.
Λάμπουν κι τα ντουφέκια πάνω στις πλάτις μας
λάμπουν κι τα φυσέκια, μανούλα μου, πάνω στις μέσις μας.
Μαζεύοντι οι μάνες και κλαίνε τα πιδιά
σκύφτουν κι τα φιλούνε, μανούλα μου, δεν θα τα διούνε πια.
Στο τραίνο ανιβαίζουν φωνάζουν μπίρ γιασά
Θιος να μας γλιτώσει, μανούλα μου, ’πό τόπια ’πό φωτιά.
Η σκύλα η Ιταλία που έριξι φουτιά
και χήριψι γυναίκις, μανούλα μου, κι ορφάνιψι πιδιά.

Τ’ Αγίου Κωσταντίνου τη φετινή χρουνιά
διαταγή μάς ήρθι απ’ τον Κιμάλ πασά.
Να πάρει το στρατόν μας να πά’ να πολεμά
και τζιπχανέ μάς δίνει παλάσκες μάς φοράν.
Λάμπουν κι τα ντουφέκια πάνω στις πλάτις μας
λάμπουν κι τα φυσέκια πάνω στις μέσις μας.
Μαζεύοντι οι μάνες και κλαίνε τα πιδιά
σκύφτουν κι τα φιλούνε  δεν θα τα διούνε πια.
Στο τραίνο ανιβαίζουν φωνάζουν μπίρ γιασά
Θιος να μας γλιτώσει ’πό τόπια ’πό φωτιά.
Η σκύλα η Ιταλία που έριξι φουτιά
και χήριψι γυναίκις κι ορφάνιψι πιδιά.