Ήταν ένας Θοδωρής, μωρέ, Θοδωρής καημένος 
Θοδωρής καημένος, μωρέ, και ξινιτιμένος
δεν ήξερνε τη στράτα, μωρέ, και τα μονοπάτια
και πήρι μια παλιόστρατα παλιά και ζαμανίσα             
τον πάει μέσα στα μνήματ’, αχ μωρέ, και μέσα στα λημόρια
τον πάει ψηλά σ’ ένα λημόρ’ παλιό και ζαμανίσιο
κι ακούστηκ’ μια ψιλή φωνή ’πό μέσα από το μνήμα.
Ποιος είνι αυτός που μι πατάει ψηλά στα μαύρα μου μάτια  
ποιος είνι αυτός που μι πατάει ψηλά στα καγκελοφρύδια
αν είνι γέρος σαν κι μένα ας έρθ’ ιδώ κοντά μου
κι αν είνι νιος κι παλικάρ’ να τραβάει να μι βγάλει.                            
Δεν είμαι γέρος σαν ισένα να έρτω αυτού κοντά σου
δεν είμαι νιος και παλικάρ’ να τραβώ να σε βγάλω 
εγώ είμαι του Καρτάλ’ πασάς που διαϋρνάει μι τ’ άλογο
κι τώρα που γυρίζω με τα ψηλά μποδάρια.