Τρεις αρχοντά-, κι ωχ αμάν αμάν, τρεις αρχοντάδις κάθονταν 
ν αχ, στη θάλασσα ν την άκρα, έλα μαυροματούσα μ’ έλα 
ένας πινά-, κι ωχ αμάν αμάν, ένας πινάει τ’ άσπρα του 
κι γι άλλος τα φλουριά του, έλα μαυροματούσα μ’ έλα
κι ο τρίτος ο, κι ωχ αμάν αμάν, κι ο τρίτος ο μικρότερος
ν αχ, πινάει τα κορίτσια, έλα μαυροματούσα μ’ έλα.
Κι ο Κωνσταντής, κι ωχ αμάν αμάν, κι ο Κωνσταντής καυχήστηκε
νερ, μπροστά στους αφεντάδες, έλα μαυροματούσα μ’ έλα
ν αχ, στη θάλασσα θα πλέξω, έλα μαυροματούσα μ’ έλα.
Κι αν την περά-, κι ωχ αμάν αμάν, κι αν την περάσεις Κωνσταντή
νερ, γαμπρό θε να σε κάμω, έλα μαυροματούσα μ’ έλα.
Κι ο Κωνσταντής, κι ωχ αμάν αμάν, κι ο Κωνσταντής σαν τ’ άκουσε           
ν αχ, πολύ καλό τον ’φάνη, στη θάλασσα, αχ, πηδάει.
Σαράντα μί-, κι ωχ αμάν αμάν, σαράντα μίλια πέρασε
νερ, μι γέλια μι τραγούδια, έλα μαυροματούσα μ’ έλα
και στα σαρά-, κι ωχ αμάν αμάν, και στα σαράντα κι ύστερα
νερ, μι  μαύρα μοιρολόγια, έλα μαυροματούσα μ’ έλα.
Και κει που ’πνί-, κι ωχ αμάν αμάν, και κει που ’πνίγη ο Κωνσταντής 
ν αχ, παλάτι εθεμελιώθη, έλα μαυροματούσα μ’ έλα
κι απάνω κό-, κι ωχ αμάν αμάν, κι απάνω κόρη κάθονταν
ξανθιά και μαυρομάτα, έλα μαυροματούσα μ’ έλα
τη θάλασσα, κι ωχ αμάν αμάν, τη θάλασσα ν εμάλωνε
τη θάλασσα, κι ωχ αμάν αμάν, τη θάλασσα ν εμάλωνε
νερ, και τήνε καταρούσε, έλα μαυροματούσα μ’ έλα.

Τρεις αρχοντάδις κάθονταν στη θάλασσα ν την άκρα 
ένας πινάει τ’ άσπρα του κι γι άλλος τα φλουριά του
κι ο τρίτος ο μικρότερος πινάει τα κορίτσια.
Κι ο Κωνσταντής καυχήστηκε μπροστά στους αφεντάδες
στη θάλασσα θα πλέξω.
Κι αν την περάσεις Κωνσταντή γαμπρό θε να σε κάμω.
Κι ο Κωνσταντής σαν τ’ άκουσε πολύ καλό τον ’φάνη 
στη θάλασσα πηδάει.
Σαράντα μίλια πέρασε μι γέλια μι τραγούδια
και στα σαράντα κι ύστερα μι μαύρα μοιρολόγια.
Και κει που ’πνίγη ο Κωνσταντής παλάτι εθεμελιώθη
κι απάνω κόρη κάθονταν ξανθιά και μαυρομάτα
τη θάλασσα ν εμάλωνε και τήνε καταρούσε.