Κι ν Αϊ-Δημή-, Ασ’μίνα μου, κι ν Αϊ-Δημήτρης έρεται
ν Ασ’μίνα μ’ τζιλβιλίδ’σα, και ν Αϊ-Δημήτρης ήρθε
θ’ αρραβωνιάσ’, ν Ασ’μίνα μου, θ’ αρραβωνιάσουν τα παιδιά
ν Ασ’μίνα μ’ τζιλβιλίδ’σα, και ν όλα ντα κορίτσια
θ’ αρραβωνιάσ’, ν Ασ’μίνα μου, θα αρραβωνιάσ’ κι Ασ’μίνα μας
Ασ’μίνα μ’ τζιλβιλίδ’σα, κανέναν δεν αρέζει
μόν’ το Θανάσ’, Ασ’μίνα μου, μόν’ το Θανάση άρεζε
ν Ασ’μίνα μ’ τζιλβιλίδ’σα, προβόδ’σε και τον πήρε.
Πάει πεθερά τ’ς, Ασ’μίνα μου, πάει πεθερά τ’ς στο μαχαλά
ν Ασ’μίνα μ’ τζιλβιλίδ’σα, χαριά να τ’ς πει να κάνουν.
Και τι χαριά, ν Ασ’μίνα μου, και τι χαρά γυρεύ’τε σεις
ν Ασ’μίνα μ’ τζιλβιλίδ’σα, νύφ’ σας ’σαν γκαστρωμένη.

Κι ν Αϊ-Δημήτρης έρεται και ν Αϊ-Δημήτρης ήρθε
θ’ αρραβωνιάσουν τα παιδιά και ν όλα ντα κορίτσια
θα αρραβωνιάσ’ κι Ασ’μίνα μας κανέναν δεν αρέζει
μόν’ το Θανάση άρεζε προβόδ’σε και τον πήρε.
Πάει πεθερά τ’ς στο μαχαλά χαριά να τ’ς πει να κάνουν.
Και τι χαριά γυρεύ’τε σεις νύφ’ σας ’σαν γκαστρωμένη.