Ν αφέντη μου τη θάλασσα, γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
πιζός θα την αδιάβω, κι έλα μαυροματούσα μ’ έλα. 
Κι αν την αδιάβ’ς τη θάλασσα, γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
γαμπρό θε να σι κάνω, κι έλα μαυροματούσα μ’ έλα
γαμπρό θε να σι κάνω, κι έλα μαυροματούσα μ’ έλα
γαμπρό στη θυγατέρα μου, γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
γαμπρό στην αδερφή μου, κι έλα μαυροματούσα μ’ έλα
γαμπρό στην αξαδέρφη μου, γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
που λάμπει σαν τον ήλιο, κι έλα μαυροματούσα μ’ έλα.
Κι άντα τον είπι για τ’ν αξαδέρφ’, γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
ξιντύθ’κι ξαρματώθ’κι, κι έλα μαυροματούσα μ’ έλα
σαράντα μέρις έπλιγι, γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
σαράντα μερονύχτια, κι έλα μαυροματούσα μ’ έλα
δεν κλαίει νιος τα νιάτα του, γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
δεν κλαίει τη λιβιντιά του, κι έλα μαυροματούσα μ’ έλα
μόν’ κλαίει τη λιχνή τ’ πιρτσιά τ’, γαλανά ματάκια μ’ κι έμορφα
πώς θα την τρων τα ψάρια, κι έλα μαυροματούσα μ’ έλα 
πώς θα την τρων τα ψάρια, κι έλα μαυροματούσα μ’ έλα.

Ν αφέντη μου τη θάλασσα πιζός θα την αδιάβω.
Κι αν την αδιάβ’ς τη θάλασσα γαμπρό θε να σι κάνω
γαμπρό στη θυγατέρα μου γαμπρό στην αδερφή μου
γαμπρό στην αξαδέρφη μου που λάμπει σαν τον ήλιο.
Κι άντα τον είπι για τ’ν αξαδέρφ’ ξιντύθ’κι ξαρματώθ’κι
σαράντα μέρις έπλιγι σαράντα μερονύχτια
δεν κλαίει νιος τα νιάτα του δεν κλαίει τη λιβιντιά του
μόν’ κλαίει τη λιχνή τ’ πιρτσιά τ’ πώς θα την τρων τα ψάρια.