Ν ανάθεμα, μάνη μ’, που μ’ έδωσες 
ζηλιάρ’ άντρα, μάνη μ’, που μ’ έδωσες 
ζηλιάρη άντρα, μάνη μ’, που μ’ έδωσες
ζηλιάρ’ς ήταν, μάνη μ’, σκανιάρ’ς ήταν 
ζηλιάρ’ς ήταν, μάνη μ’, σκανιάρ’ς ήταν 
στο χωράφ’ πηγαίν’, μάνη μ’, ψωμί δεν παίρ’ 
στο χωράφ’ πηγαίν’, μάνη μ’, ψωμί δεν παίρ’
πήρα κι εγώ, μάνη μ’, τον πήγαινα 
πήρα κι εγώ, μάνη μ’, τον πήγαινα 
κι από μακριά, μάνη μ’, μ’ελόγιαζε 
κι από μακριά, μάνη μ’, μ’ ελόγιαζε 
αχ, το βόδ’ ξεζεύ’, μάνη μ’, και μένα ζεύ’ 
το βόδ’ ξεζεύ’, μάνη μ’, και μένα ζεύ’ 
και ντέι και ντέι, μάνη μ’, με πήγαινε
και ντέι και ντέι, μάνη μ’, με πήγαινε.
Τράβα, κόρη μ’, τράβα στην αυλακιά  
τράβα, κόρη μ’, τράβα στην αυλακιά
ώσπου να σπείρουμε, κόρη μ’, τα κ’κιά.
Έχω ψωμί, άντρα μ’, που ψένεται 
και το παιδί μ’, άντρα, στην κούνια κλαίει 
και το παιδί μ’, άντρα, στην κούνια κλαίει.
Και το παιδί σ’, κόρη μ’, μερώνεται
και το παιδί σ’, κόρη μ’, μερώνεται
και το ψωμί σ’, κόρη μ’, εψένεται. 

Ν ανάθεμα που μ’ έδωσες 
ζηλιάρη άντρα που μ’ έδωσες
ζηλιάρ’ς ήταν σκανιάρ’ς ήταν 
στο χωράφ’ πηγαίνει ψωμί δεν παίρ’
πήρα κι εγώ τον πήγαινα 
κι από μακριά μ’ ελόγιαζε 
το βόδ’ ξεζεύ’ και μένα ζεύ’ 
και ντέι και ντέι με πήγαινε.
Τράβα τράβα στην αυλακιά  
ώσπου να σπείρουμε τα κ’κιά.
Έχω ψωμί που ψένεται 
και το παιδί μ’ στην κούνια κλαίει.
Και το παιδί σ’ μερώνεται
και το ψωμί σ’ εψένεται.