Αχ, μουστάκι μου καραμπογιά, αχ, φρυδούδι μ’ γαϊτανάτο 
δε σ’ έπρεπε στο μπουκαγιά 
δε σ’ έπρεπε στο μπουκαγιά, αχ, στην έρημη τ’ν αλυσίδα 
μόν’ σ’ έπρεπε να τρως να πίν’ς
μόν’ σ’ έπρεπε να τρως να πίν’ς περδίκ’ μαγειρεμένο
να ’χεις και τη γυναίκα σου 
να ’χεις και τη γυναίκα σου στη μέση να τραγ’δάει 
να πει τραγούδια θλιβερά 
να πει τραγούδια θλιβερά, αχ, κι παραπονεμένα 
να βάνει τα βουνά να κλαιν 
να βάνει τα βουνά να κλαιν οι κάμποι να ραγίζουνε 
να βάνει τη μανούλα της 
αχ, να βάνει τη μανούλα της μαύρα δάκρυα να ρίχει 
να κατεβεί στη θάλασσα 
να κατεβεί στη θάλασσα, αχ, τους ναύτες να ρωτάγει
δεν είδατε δεν άκ’σατε 
δεν είδατε δεν άκ’σατε, αχ, την κόρη μ’ την χαμένη.
Κι αλήθεια μεις την είδαμε 
κι αλήθεια μεις την είδιαμε στη βάρκα ανιβασμένη 
στη βάρκα κει που πήγαινε 
στη βάρκα κει που πήγαινε στην ξενιτιά στιλμένη.

Όλον υγειά να έχετε.

Μουστάκι μου καραμπογιά φρυδούδι μ’ γαϊτανάτο 
δε σ’ έπρεπε στο μπουκαγιά στην έρημη τ’ν αλυσίδα 
μόν’ σ’ έπρεπε να τρως να πίν’ς περδίκ’ μαγειρεμένο
να ’χεις και τη γυναίκα σου στη μέση να τραγ’δάει 
να πει τραγούδια θλιβερά κι παραπονεμένα 
να βάνει τα βουνά να κλαιν οι κάμποι να ραγίζουνε 
να βάνει τη μανούλα της μαύρα δάκρυα να ρίχει 
να κατεβεί στη θάλασσα τους ναύτες να ρωτάγει
δεν είδατε δεν άκ’σατε την κόρη μ’ την χαμένη.
Κι αλήθεια μεις την είδιαμε στη βάρκα ανιβασμένη 
στη βάρκα κει που πήγαινε στην ξενιτιά στιλμένη.