- Μετά, όταν έφερναν τη νύφ’, εδώ την πήγαιναν στην εκκλησία, έλεγαμ’:

Μάνη μ’ μακριά ν αγάπησα. 
Ν ας είνι γιε μου ν ας είνι 
ν ας είνι γιε μου ν ας είνι 
σεις μόνο να τιριάσιτι
σεις μόνο να τιριάσιτι
μεις θα συμπιθιριάσουμι   
μεις θα συμπιθιριάσουμι. 
Ταίριασαν μάνη μ’ ταίριασαν
ταίριασαν μάνη μ’ ταίριασαν
και τώρα συμπιθέριασαν 
και τώρα συμπιθέριασαν 
κι άντα την είδιεν η ’κκλησά 
κι άντα την είδιεν η ’κκλησά 
τα κιραμίδια γύρισαν
τα κιραμίδια γύρισαν
παπάδις κοντοστάθηκαν
παπάδις κοντοστάθηκαν.
Στεκάτι να ρωτήσουμι    
στεκάτι να ρωτήσουμι
Τούρκ’σα είνι Ρωμιά είνι
Τούρκ’σα είνι Ρωμιά είνι. 
Κι ουδέ Τούρκ’σα κι ουδέ Ρωμιά 
κι ουδέ Τούρκ’σα κι ουδέ Ρωμιά 
μόν’ είνι Ρωμιοκατσ’βέλα.

Μάνη μ’ μακριά ν αγάπησα. 
Ν ας είνι γιε μου ν ας είνι 
σεις μόνο να τιριάσιτι
μεις θα συμπιθιριάσουμι. 
Ταίριασαν μάνη μ’ ταίριασαν
και τώρα συμπιθέριασαν 
κι άντα την είδιεν η ’κκλησά 
τα κιραμίδια γύρισαν
παπάδις κοντοστάθηκαν.
Στεκάτι να ρωτήσουμι    
Τούρκ’σα είνι Ρωμιά είνι. 
Κι ουδέ Τούρκ’σα κι ουδέ Ρωμιά 
μόν’ είνι Ρωμιοκατσ’βέλα