Σαρανταπέντε μάστοροι κι ως ’ξήντα μαθητάδες 
γιοφύρι θεμελιώνουνε της Άρτας το ποτάμι 
ολημερίς εδούλευαν το βράδ’ αργά χαλνούσε 
πουλάκι πάει και κόνεψε στη δεξά την καμάρα 
δεν κελαηδούσι σαν πουλί μηδέ σαν χελιδόνι
μόν’ κελαηδούσι κι έλεγε μ’ ανθρώπινη λαλίτσα. 
Μαστόροι μην πιδεύεστε και μη χασομερνάτε 
χωρίς δε θεμελιώσετε γιοφύρι δε στεριώνει 
μόνο να θεμελιώσετε του μάστορα τ’ γυναίκα. 
Το μαθητούδι τ’ έστειλε τ’ μαστόρισσα να φέρει. 
Ν έλα ν έλα μαστόρισσα ν έλα σε θέλ’ ο μάστορ’ς. 
Και τι με θέλει ο μάστορης και τι με κράζει αφέντης. 
Το δαχτυλίδι μ’ ξέειρα στη δέξα την καμάρα 
σέβα σέβα μαστόρισσα σέβα για να το βγάλεις. 
Εκεί που σέβηκες κόρη μ’ ποτέ βγαλμός δεν έχεις.
Τρεις αδερφούλες ήμασταν και τρεις κακογραμμένες  
η μια κρατάει το Ντούναβη και η άλλ’ το Μπελιογράφη 
και η τρίτη η μικρότερη της Άρτας το γιοφύρι. 
Πώς τρέμει το κορμάκι μου να τρέμ’ και το γιοφύρι 
πώς πέφτουν τα μαλλάκια μου να πέφτουν κι οι διαβάτες.