Νερ, εννιά αδερφά-να-κια ν ήμασταν, νερ, εννιά και μονοιασμένα 
αχ, είχαμε και μια μικρή αδερφή 
νερ, είχαμε και μια μικρή αδερφή, νερ, μικρή και κανακάρα 
αχ, πολύ μακριά τη γύρεψαν 
νερ, πολύ μακριά τη γύρεψαν, νερ, πολύ μακριά στα ξένα 
αχ, και η μάνα της δεν την έδωνε
νερ, και η μάνα της δεν την έδωνε, νερ, την Αρετή στα ξένα. 
Αχ, δώσ’ ταν δώ- δώσ’ ταν μωρή μάνη μου 
νερ, δώσ’ ταν δώσ’ ταν, μωρή μάνη μου, νερ, την Αρετή στα ξένα.
Αχ, κι αν έρθει γιε μ’ ο θάνατος 
νερ, κι αν έρθει γιε μ’ ο θάνατος, νερ, κι αν έρθει γιε μ’ αρρώστια
αχ, από τα μυριανάθεμα 
νερ, ν από τα μυριανάθεμα, νερ, ποιος πάει να μου τη φέρει.
Αχ, γω θα στη φέρω μάνη μου 
νερ, γω θα στη φέρω μάνη μου, νερ, πέντε φορές το χ’μώνα 
αχ, κι έξι φορές το καλοκαίρ’.
Νερ, και ήρθε χρόνος δίσεκτος, νερ, κι οι  ’ννιά αδερφοί πεθαίνουν 
αχ, κι έμεινε η μάνα μοναχή
νερ, κι έμεινε η μάνα μοναχή, νερ, σαν καλαμιά στον κάμπο 
αχ, σε όλα τα μνήματα έκλιγε 
νερ, σε όλα τα μνήματα έκλιγε, νερ, σ’ όλα μοιριλογούσε 
στον Κωσταντίνο το μνημούρ’ 
νερ, στον Κωσταντίνο το μνημούρ’, νερ, τραβούσε τα μαλλιά της. 
Αχ, ανάθεμά σε Κωσταντή
νερ, ν ανάθεμά σε Κωσταντή, νερ, και μυριανάθεμά σε 
αχ, εσύ που μου την έδωσες
νερ, εσύ που μου την έδωσες, νερ, την Αρετή στα ξένα    
αχ, ν ανάθεμά σε Κωσταντή.

Εννιά αδερφάκια ν ήμασταν εννιά και μονοιασμένα 
είχαμε και μια μικρή αδερφή μικρή και κανακάρα 
πολύ μακριά τη γύρεψαν πολύ μακριά στα ξένα 
και η μάνα της δεν την έδωνε την Αρετή στα ξένα. 
Δώσ’ ταν δώσ’ ταν μωρή μάνη μου την Αρετή στα ξένα.
Κι αν έρθει γιε μ’ ο θάνατος κι αν έρθει γιε μ’ αρρώστια 
ν από τα μυριανάθεμα ποιος πάει να μου τη φέρει.
Γω θα στη φέρω μάνη μου πέντε φορές το χ’μώνα
κι έξι φορές το καλοκαίρ’.
Και ήρθε χρόνος δίσεκτος κι οι ’ννιά αδερφοί πεθαίνουν 
κι έμεινε η μάνα μοναχή σαν καλαμιά στον κάμπο 
σε όλα τα μνήματα έκλαιγε σ’ όλα μοιριλογούσε 
στον Κωσταντίνου το μνημούρ’ τραβούσε τα μαλλιά της. 
Ανάθεμά σε Κωσταντή και μυριανάθεμά σε 
εσύ που μου την έδωσες την Αρετή στα ξένα.