Παναϋρί-, βρε ’μάν αμάν, παναγυρούδι γένουνταν
μεγάλο παναΰρι, σένα το λέγω σένα 
κατέβ’καν κό-, βρε ’μάν αμάν, κατέβ’καν κόσμος στο σεΐρ
σένα το λέγω σένα, κατέβ’καν στο σεργιάνι
κατέβ’κι και, βρε ’μάν αμάν, κατέβ’κι και το Μαριλιώ
σένα το λέγω σένα, ιννιά πηχιών μαλλούδια
’ρχίν’σεν αέ-, βρε ’μάν αμάν, ’ρχίν’σεν αέρας και βοριάς
σένα το λέγω σένα, ένας ο ντεληνότης
κι πήρι τα, βρε ’μάν αμάν, κι πήρι τα μαλλούδια της
στον ουρανόν τα πήγι, σένα το λέγω σένα
στον κάμπο τα, βρε ’μάν αμάν, στον κάμπο τα ιγίδιαζε
σένα το λέγω σένα, στον κάμπο τα τυλίγει
φτιάνει χτένι φιλντισένιο μιτάρια μεταξένια 
κι ο αργαλειός, βρε ’μάν αμάν, κι ο αργαλειός βρε καρυδένιος.

Παναγυρούδι γένουνταν μεγάλο παναΰρι 
κατέβ’καν κόσμος στο σεΐρ κατέβ’καν στο σεργιάνι
κατέβ’κι και το Μαριλιώ ιννιά πηχιών μαλλούδια
’ρχίν’σεν αέρας και βοριάς ένας ο ντεληνότης
κι πήρε τα μαλλούδια της στον ουρανόν τα πήγι
στον κάμπο τα ιγίδιαζε στον κάμπο τα τυλίγει
φτιάνει χτένι φιλντισένιο μιτάρια μεταξένια 
κι ο αργαλειός βρε καρυδένιος.