Ποιος πληγωμένους έγιανι να ’χα κι γω ελπίδα
                                            να ’χα κι γω ελπίδα
απού την είχα την πληγή μες στης καρδιάς τα φύλλα
                                         μες στης καρδιάς τα φύλλα.
Tούτος  ι λογισμός μου πια και της καρδιάς μου λάβρα
                                             και της καρδιάς μου λάβρα
να πα να βρου τον μπουγιατζή να βουτηφτού στα μαύρα
                                                 να βουτηφτού στα μαύρα.
Kαι μπουγιατζής μι ρώτησι, γιατί κόρη μ’ στα μαύρα
                                              γιατί κόρη μ’ στα μαύρα.
Έχασα γω τον άντρα μου κι έχ’ η καρδιά μου λάβρα
                                          κι έχ’ η καρδιά μου λάβρα.
Tο νιον τουν κλαιν τα νιάτα του το γέρο τα πιδιά του
                                                    το γέρο τα πιδιά του
και τον καλόν τον άνθρωπο τον κλαίει όλ’ γειτονιά του
                                             τον κλαίει όλ’ γειτονιά του.
Eλάτι φίλοι και δικοί να δείτε τον καημό μου
                                  να διείτε τον καημό του
ένα φίδι πολύ τρανό τυλίχτ’κε στο λιμό μου
                                  τυλίχτ’κε στο λιμό του.
Tέσσιρες κόχις του σπιτιού έχιτι καληνύχτα
                                             έχιτι καληνύχτα
για πέστε τα παιδάκια μου δεν έχει άλλη νύχτα
                                           δεν έχει άλλη νύχτα.
Πάρι γιατρέ τα γιατρικά σ’ κι πάνε στη δουλειά σου
                                            κι πάνε στη δουλειά σου
τον πόνο πόχ’ καρδούλα μου δεν γράφτουν τα χαρτιά σου
                                               δεν γράφτουν τα χαρτιά σου.
Tον αρφανόν τουν άνθρωπου πολύ τόνε λυπάμαι
                                                πολύ τόνε λυπάμαι
γιατί του έπαθα κι γω κι ακόμα το θυμάμαι
                                    κι ακόμα το θυμάμαι. 
Tι να την κάνω τη ζωή και τα πολλά τα χρόνια
                                      και τα πολλά τα χρόνια
δεν του ’ξερα θάλα περνάου πίκρες και καταφρόνια
                                              πίκρες και καταφρόνια.

Ποιος πληγωμένους έγιανι να ’χα κι γω ελπίδα
απού την είχα την πληγή μες στης καρδιάς τα φύλλα.
Tούτος  ι λογισμός  μου πια και της καρδιάς μου λάβρα
να πα να βρου τον μπουγιατζή να βουτηφτού στα μαύρα.
Kαι μπουγιατζής μι ρώτησι, γιατί κόρη μ’ στα μαύρα.
Έχασα γω τον άντρα μου κι έχ’ η καρδιά μου λάβρα.
Tο νιον τουν κλαιν τα νιάτα του το γέρο τα πιδιά του
και τον καλόν τον άνθρωπο τον κλαίει όλ’ γειτονιά του.
Eλάτι φίλοι και δικοί να δείτε τον καημό μου
ένα φίδι πολύ τρανό τυλίχτ’κε στο λιμό μου.
Tέσσιρες κόχις του σπιτιού έχιτι καληνύχτα
για πέστε τα παιδάκια μου δεν έχει άλλη νύχτα.
Πάρι γιατρέ τα γιατρικά σ’ κι πάνε στη δουλειά σου
τον πόνο πόχ’ καρδούλα μου δεν γράφτουν τα χαρτιά σου.
Tον αρφανόν τουν άνθρωπου πολύ τόνε λυπάμαι
γιατί του έπαθα κι γω κι ακόμα το θυμάμαι.
Tι να την κάνω τη ζωή και τα πολλά τα χρόνια
δεν του ’ξερα θάλα περνάου πίκρες και καταφρόνια.