Άιντ’ ωρέ, ν απόψ’ είδα στον ύπνο μου
Γιώργη κι Αντώνη μου, ν είδα και στ’ όνειρό μου 
είδα δυο ’λάφια, μωρ’ γιε μου, που ’βοσκαν
άιντε, είδα δυο ’λάφια που ’βοσκαν
Γιώργη κι Αντώνη μου, σ’ ένα πλαγιό καψάλι  
κι ο κυνηγός, ωχ Γιώργη μ’, τ’ αγνάντευε
αχ ρε, κι ο κυνηγός τ’ αγνάντευε
Γιώργη κι Αντώνη μου, ν από ψηλή ραχούλα 
’ξήγα το μάνα, μωρ’ μάνα μ’, τ’ όνειρο
άι βρε, ’ξήγα το μάνα μ’ τ’ όνειρο
Γιώργη κι Αντώνη μου, ’ξήγα το μη φοβάσαι.
Τα δυο τα ’λάφια, Γιώργη μου, είμαστε μεις
άιντ’ ωρέ, τα δυο τα ελάφια είμαστε μεις
Γιώργη κι Αντώνη μου, καψάλια το λημέρι
κι ο κυνηγός, Γιώργη, είν’ ο πασάς.

Ν απόψ’ είδα στον ύπνο μου ν είδα και στ’ όνειρό μου 
είδα δυο ’λάφια που ’βοσκαν σ’ ένα πλαγιό καψάλι  
κι ο κυνηγός τ’ αγνάντευε ν από ψηλή ραχούλα 
’ξήγα το μάνα μ’ τ’ όνειρο ’ξήγα το μη φοβάσαι.
Τα δυο τα ’λάφια είμαστε μεις καψάλια το λημέρι
κι ο κυνηγός είν’ ο πασάς.