Βαρέθηκα την ξενιτιά, αχ η Ρηνούλα μου, τα έ-γιε-ρημα τα ξένα
δώδεκα χρό- δώδεκα στη Bλαχιά
αχ βρε, δώδεκα χρόνια στη Bλαχιά, αχ η  Ρηνούλα μου, και δυο στο Βουκουρέστι
και μια βραδιά, άιντε Ρήνα, στο σπίτι μας
ωρέ, και μια βραδιά στο σπίτι μας, αχ η  Ρηνούλα μου, σα δόλιος μουσαφίρης
να κουβεντιάσω και να και να ειπώ 
άιντε, να κουβεντιάσω και να ειπώ, αχ η Ρηνούλα μου, τον πόνο το δικό μας
τι θ’ απογίν’, αχ Ρήνα μου, ο τό-, μωρ’, ο τόπος μας.

Βαρέθηκα την ξενιτιά τα έρημα τα ξένα
δώδεκα χρόνια στη Bλαχιά και δυο στο Βουκουρέστι
και μια βραδιά στο σπίτι μας σα δόλιος μουσαφίρης
να κουβεντιάσω και να ειπώ τον πόνο το δικό μας
τι θ’ απογίν’ ο τόπος μας.