Άιντ’ ωρέ, δώδεκα χρόνια στη Bλαχιά, άι Κατερινούλα μου
και δυο στο Bουκορέστι 
και μια βραδιά, άιντε Pήνα μ’, στο σπίτι μας
άιντ’ ωρέ, και μια βραδιά στο σπίτι μας, Kατερινούλα μου
σα δόλιος μοσαφίρης 
να κουβεντιάσω, Pήνα μ’, και να ειπώ
άιντ’ ωρέ, να κουβεντιάσω και να ειπώ, Κατερινούλα μου
τον πόνο το δικό μας 
τι θ’ απογένει, Pήνα μου, ο τό- ο ι ο τόπος μας.

Δώδεκα χρόνια στη Bλαχιά και δυο στο Bουκορέστι 
και μια βραδιά στο σπίτι μας σα δόλιος μοσαφίρης 
να κουβεντιάσω και να ειπώ τον πόνο το δικό μας 
τι θ’ απογένει ο τόπος μας.