Έξω στου φιγγαράκι και στον αυγερινό
κάθεται νια κοπέλα κλαίει μοιρολογά
άντρα έχει στα ξένα άντρα στα μακρινά
δώδεκα χρόνους λείπει στην έρμ’ Aρβανιτιά
στους δεκατρείς απάνου τής στέλνει μια γραφή.
Θέλεις κόρη μ’ παντρέψου θέλεις καρτέρα μι
θέλεις τα μαύρα βάλε και καλογήρεψε
εμένα με παντρέψαν στην έρμη Aνατολή
μου δώσανε γυναίκα μιας μάγισσας παιδί
συνεχίζει απαγγέλλοντας τους επόμενους στίχους
«μαγεύει τα ποτάμια δεν κυματίζουνε
μαγεύει τις θαλάσσες δεν αρμενίζουνε
έτσι μάγεψε κι εμένα και δε μπορώ να ’ρθω
όταν κινάω για νά ’ρθω ούλο χιόνια και βροχές
κι όταν γυρίζω πίσω ούλο γέλια και χαρές».