O Kουσταντής κι ο βασιλιάς αντάμα τρων και πίνουν
κι ο Kουσταντής πινεύτηκε μπροστά στο βασιλέα.
Aφέντη βασιλέα μου αφέντη βασιλιά μου
εγώ αυτήν τη θάλασσα πλέοντας την περνάω.
Σαν την περάσεις Kωσταντή γαμπρό θε να σε κάνω
θέλεις την αξαδέρφη μου θέλεις την αδερφή μου
θέλεις την δυχατέρα μου της νύχτας γεννημένη
οπού γεννήθη σκοτεινά και φέξαν τα σοκάκια.
Σαν τ’ άκουσε κι ο Kουσταντής στη θάλασσα ερίχθη
σαράντα μέρις έπλεε πάν’ στο δεξί το χέρι 
κι απ’ τις σαράντα κι ύστερα αρχίνησε να κλαίει.
Θάλασσα πικροθάλασσα και πικροκυματούσα
τόσες φορές σε πέρναγα με γέλια με τραγούδια
και τώρα που ’χω στοίχημα βάλθηκες να με πνίξεις.