Όλα τα ντέρτια ντέρτια μα το ιδικό μ’ είν’ άλλο
όλα τα ντέρτια ντέρτια μα το ιδικό μ’ είν’ άλλο
αμάν, τον πόνο πόχω στην καρδιά και δεν μπορώ να γιάνω
αμάν, τον πόνο πόχω στην καρδιά και δεν μπορώ να γιάνω.
Πήρα και πάω στο γιατρό να βρω τη γιατρειά μου
πήρα και πάω στο γιατρό να βρω τη γιατρειά μου
αμάν, και ο γιατρός μού λέει κάτσε ν’ ανοίξω τα χαρτιά μου
αμάν, και ο γιατρός μού λέει κάτσε ν’ ανοίξω τα χαρτιά μου.
Eκάθισα ο δύστυχος απ’ το πρωί ως το βράδυ
εκάθισα ο δύστυχος απ’ το πρωί ως το βράδυ
αμάν, κι όσα χαρτιά κι αν άνοιξε δεν ήβρε τη φιρμάνι
αμάν, κι όσα χαρτιά κι αν άνοιξε δεν ήβρε τη φιρμάνι.
Σύρε παιδί μου στο καλό και αρρωστιά δεν έχεις
σύρε παιδί μου στο καλό και αρρωστιά δεν έχεις
αμάν, μια κόρη σε παλάβωσε και γιατρειά δεν έχεις
αμάν, μια κόρη σε παλάβωσε και γιατρειά δεν έχεις.
Bάζω τα χέρια σταυρωτά και την καρδιά κρατώντας
βάζω τα χέρια σταυρωτά και την καρδιά κρατώντας
αμάν, βλέπω την κόρη να ’ρχεται παίζοντας και γελώντας
αμάν, βλέπω την κόρη να ’ρχεται παίζοντας και γελώντας.
Kόρη μου εγώ είμαι ο γιατρός κι εσύ ’σαι ο λαβωμένος
κόρη μου εγώ είμαι ο γιατρός κι εσύ ’σαι ο λαβωμένος
αμάν, δώσ’ μου το φιλί να γιατρευτώ κι εγώ ο καημένος
αμάν, δώσ’ μου το φιλί να γιατρευτώ κι εγώ ο καημένος.

Όλα τα ντέρτια ντέρτια μα το ιδικό μ’ είν’ άλλο
τον πόνο πόχω στην καρδιά και δεν μπορώ να γιάνω.
Πήρα και πάω στο γιατρό να βρω τη γιατρειά μου
και ο γιατρός μού λέει κάτσε ν’ ανοίξω τα χαρτιά μου.
Eκάθισα ο δύστυχος απ’ το πρωί ως το βράδυ
κι όσα χαρτιά κι αν άνοιξε δεν ήβρε τη φιρμάνι.
Σύρε παιδί μου στο καλό και αρρωστιά δεν έχεις
μια κόρη σε παλάβωσε και γιατρειά δεν έχεις.
Bάζω τα χέρια σταυρωτά και την καρδιά κρατώντας
βλέπω την κόρη να ’ρχεται παίζοντας και γελώντας.
Kόρη μου εγώ είμαι ο γιατρός κι εσύ ’σαι ο λαβωμένος
δώσ’ μου το φιλί να γιατρευτώ κι εγώ ο καημένος.