Κι ένας κοντό-νος γιανίτσαρης πολύ κοντό-νος δεν ήταν 
τα βάσανα τον έριξαν πόχει ’μορφη-νι γυναίκα
κάνει πολλά χωράφια ν αθέριστα όλους τους [θέλει στάρι]
[ντύσνει] πολλά τσαΐρια είν’ ακλώσιστα όλους τους [κλωνούσε στάρι]
[ντύσνει]  πολλά αμπέλια ν ατρύγιστα όλους τους [δίνει στάρι]
[ντύσνει] πολλά και τον ζερβόμυλο π’ αλέθει το ν πιπέρι
[ρίνει] και πούλησε και ξεπούλησε και λερο...

Πάει, το ξέχασα....

[συνεχίζει το τραγούδι]
........σε λέει τρει-νι-ς χιλιάδες...

Αυτό θέλει να το κόψεις.

[συνεχίζει το τραγούδι]
[...μόνη] καλεί τον απόμισκε και εκεί την πα-να-ζαρεύει
βγαίνει και από το χέ-νε-ρ’ την έπαιρνε και στο παζά-να-ρι την πάει
εί-νι-ναι ένας κοντό-νος γιανίτσαρης που όλη την ώρα γυρνούσε.
Συ-νι ποσό την δί-νι-νεις Νίτσικεμ πόσο την πα-να-ζαρεύεις.
Πες με για δε για χί-νι-λια την πουλώ για άντε για τρει-νι-ς χιλιάδες.
Της δίν’ το ένα τ’ς μάτι τ’ς εκατό και τ’ άλλο τρει-νι-ς χιλιάδες
της δίν’ και το κορμού-νου- δι της το λιχνό ξαγορασμό-νο δεν έχει
χέρι κι από το χέ-νε-ρ’ την έπαιρνε και στο τσαντού-νου-ρ’ την πάινει
κίνησε και νε την έπαιζε κίνησε και να την παίζει 
ζίνε πουλάκι πάει και κόνεψι απάνω στο-νο τσαντούρι
και αντιλαλού-νου-σε σαν πουλί σαν όλα τα-να πουλάκια
κι αμολο-νου-γούσε κι έλεγε αθρώπινη λαλίτσα.
Τσα την ακούσει ο κοντό-νος γενίτσαρη μ’ τι λέει το-νο πουλάκι.
Και τι πουλάκι είναι και ας λαλεί πουλάκι είνι και ας λέει
Είναι και πάλι μετά λάλησι στέκεται το αφιγκρείται.
 
Μ.Γ.	Αχ το ξέχασα…

(Συνεχίζει το τραγούδι)
για δες κρίμα που γένιται  για δες μεγά-να-λο κρίμα
να τη φιλάει ’δερφό-νο-ς την αδερφή και [γνώρα] δεν τη δίνει

Μ.Γ.	…δεν τα λέμε τώρα, τόσα χρόνια τα ξέχασα…

Μ.Μ.	«.....φιλάει αδερφός την αδερφή και [χχχ] δε την δίνει......» ύστερα τελείωνε.

Μ.Γ.	…δε…  κι άλλο είνι… 

Μ.Μ.	…στιχάκι αλλά το ξέχασα.

Μ.Γ.	(συνεχίζει την απαγγελία)

«Τότε κίνησε και την ’ξέταζε και την καλοξετάζει.
Πούθε κόρη μου είναι η μάνα σου
πούθε είναι και ο μπαμπάς σου.
Μάνα μου είναι απ’ τα Γιάννενα
και η ρίζα μου απ’ τη Προύσα».

Ύστιρα τ’ν είπει ας πούμε αυτός, ήταν αδερφός τ’ς αλλά ήταν χαμένοι, δεν γνωρίζονταν και τ’ν είπι

(συνεχίζει την απαγγελία)
«Κόρη μου το φίλημα που σ’ έκαμα 
να είναι χαιρετισμός σου
και τ’ άστρο που σ’ αγόρασα 
να είναι δωρισμός σου».

Τότε που τάλεγανε τάξερανε.