Τα Δώ-, μωρέ, τα Δώδεκα 
τα Δώδεκα τ’ Αϊ ’ποστόλ’.....

Αυτό είναι καλαματιανό

(συνεχίζει το τραγούδι)
τα Δώδεκα τ’ Αϊ ’ποστόλ’
κατέβ’καν Τούρκοι στο Τουκμάνι
κατέβ’καν Του-, ωρέ,  κατέβ’καν Του-
κατέβ’καν Τούρκοι στο Τουκμάκι
κατέβ’καν Τούρκοι στο Τουκμάκι
για να πατήσουν το Τουκμάκι
για να πατή-, μωρέ, για να πατή-
για να πατήσουν το Τουκμάκι
για να πατήσουν το Τουκμάκι
να το πατήσ’ και να το κάψ’
να το πατή-, μωρέ, να το πατή-
να το πατήσ’ και να το κάψ’
να το πατήσ’ και να το κάψ’ 
δεν μπόρεσαν να το πατήσ’
δεν μπόρεσαν, μωρέ, δε μπόρεσαν
δε μπόρεσαν να το πατήσ’ 
δε μπόρεσαν να το πατήσ’
να το πατήσ’ και να το κάψ’
ξυπνάει ο Γιά-, μωρέ, ξυπνάει ο Γιά-
ξυπνάει ο Γιάννης μου ο καλός
ξυπνάει ο Γιάννης μου ο καλός
απάν’ στ’ αλώνια έβγαινε
απάν’ στ’ αλώ-, μωρέ, απάν’ στ’ αλώ-
απάν’ στ’ αλώνια έβγαινι
απάν’ στ’ αλώνια έβγαινι
με το δερβί τους κοίταζι
με το δερβί, μωρέ, με το ζερβί
με το δερβί τους κοίταζι
με το δερβί τους κοίταζι
δεν ήταν ένας δεν ήταν δυο
δεν ήτανε, μωρέ, δεν ήτανε
δεν ήταν ένας δεν ήταν δυο
δεν ήταν ένας δεν ήταν δυο
μόν’ ήταν τρεις χιλιάδες.